Een strijd in eenzaamheid.

Een strijd in eenzaamheid.

Heb jij net als ik afgelopen donderdag The Passion 2020 gekeken? Of misschien ben je het opnieuw aan het lezen of luister je naar de Matthaüs Passion van Bach. Wat raakte jou het meest? Mogelijk heb je net als ik het lijdensverhaal waarschijnlijk al zo’n honderd keer gehoord en toch blijft het verhaal relevant, zeker in een tijd als deze. Het mooie aan The Passion vind ik dat ze door de liederen een kijkje willen geven in het hoofd van de personages. De worsteling van Judas, de gedachten van Petrus, of het verdriet van Maria en elke keer word ik zo opnieuw meegenomen in het verhaal. Dit jaar nam Johny de Mol ons mee in deze onzekere tijd en koppelde dat aan het lijden in The Passion en de hoop die het ons bied.  

Meer dan ooit kwam dit jaar voor mij Jezus strijd naar voren. Een strijd in eenzaamheid. Jezus verraden door een vriend, door een kus van Judas, een trouwe volgeling die ondanks dat hij zo dicht met Jezus optrok toch teleurgesteld raakte en de hoop kwijtraakte. Dat moet Jezus toch diep raken, niet alleen het verraad, maar ook dat Judas de hoop kwijtraakte. Dan bij de gevangenneming vluchten zijn discipelen en laten ze Hem in de steek. Raken ook zij de hoop kwijt? Is dit niet wat zij van Jezus hadden verwacht? Dat Hij zich gevangen laat nemen? Petrus raakt zo de weg kwijt dat hij tot driemaal toe Jezus ontrouw wordt en zegt dat hij Jezus niet kent.  

Zo staat Jezus alleen voor Pilatus en alleen voor het volk met het verraad van zijn vrienden nog vers in het geheugen. Hij staat daar tegenover het hele volk. Wie was dat volk? Waren het dezelfde mensen die Hem altijd opzochten, die Hem om genezing vroegen? Het volk dat hij al die tijd onderwijs gaf. Zal hij bekende gezichten hebben gezien? En hoe keken die gezichten Hem aan? Waren ze kwaad? Waren ze teleurgesteld? Waren ze bang? Pilatus geeft het volk de keuze om iemand vrij te laten. Barabbas een misdadiger tegenover Jezus. Pilatus vraagt: ‘Wie van de twee wilt u dat ik vrijlaat?’ Het volk roept: ‘Barabbas!’ Een steek in Jezus hart en ze roepen Hem toe: ‘Kruisig Hem!!’  

Daar staat Jezus dan. Alleen in de wereld, geen vrienden om Hem heen, geen vriendelijke glimlach van een vreemde, geen affectie uit het volk. Helemaal alleen, een koude eenzaamheid. Voor wie doet Hij dit? Had het verhaal hier niet moeten eindigen. Wat houdt Hem tegen om niet te zeggen: ‘Laat maar, jullie verdienen mijn redding niet.’ Of zelfs nog een stap verder. Wat houdt Hem tegen om niet het hele volk daar terplekke te straffen?

Hij wordt vreselijk mishandeld en aan een kruis vastgespijkerd en al die tijd heeft Hij de macht om dit te stoppen. Hij hoeft het maar te zeggen en er komt een einde aan het lijden. En dan aan het kruis die bekende woorden: Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten. Vaak gezien als een verwijzing naar psalm 22. Spreekt hier niet de overweldigende eenzaamheid van Jezus doorheen?  
Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten,
bent U ver van mijn verlossing, van de woorden van mijn jammerklacht?
Mijn God, ik roep overdag, maar U antwoordt niet,
en 's nachts, maar ik vind geen stilte.
Een onrust en pijn die nergens heen kan. Geen rustige stilte, niet iemand die naast Hem staat, alleen maar een overweldigende eenzaamheid. Het toppunt van Jezus lijden, maar ook hier ondergaat Jezus het. Er is iets dat sterker is dan de eenzaamheid, sterker dan het lijden en het verdriet. Iets wat Jezus toen al zag, iets waardoor Hij niet opgaf, waardoor Hij hoop hield.  

Het eerste jaar in Gouda, 10 jaar terug, de Passion leek afgelopen. We hebben net allemaal: ‘Kruisig Hem!’ geroepen. Ook ik. Het voelt als verraad, ik twijfelde of ik het zou doen, maar toch, ook al was ik er toen niet bij, durf ik te denken dat ik beter ben? Jezus hing er ook voor en door mij. Er wordt verteld over de kruisiging over de gruwelijke dood, maar dan vertelt te verteller dat sommige geloven dat het hier niet eindigt, dat dit niet het einde van het verhaal is. En plotseling, terwijl ik mij nog nietig op het plein voel staan, schijnt er een licht boven op de toren van de Sint-Janskerk en wordt er gezongen: Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug. Zo indrukwekkend! Zo mooi!

Het getuigt van een overweldigende liefde, een liefde die Jezus moet hebben gehad om dit alles te doorstaan. Een liefde die zelfs door al het lijden en verraad niet tenietgedaan werd. En een hoop op een toekomst. Zelfs na de dood. De hoop op Gods koninkrijk, nu en straks waar we leven voor de ander zoals Jezus dat deed. In deze tijd mogen we onze angst aan God geven en met diezelfde hoop en liefde leven, leven als een getuigenis voor onze liefdevolle Vader.  

 

Eveline Buist-Laseur

Studentenwerker
Eindhoven
Mail

Blijf op de hoogte van:

's-Hertogenbosch
Postadres:
Postbus 820
3900 AV Veenendaal

(030) 294 28 00
info@ifes.nl

Snel naar: