Tem de Tijd?

Voor alles wat er gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel. (…) God heeft alles wat er is de goede plaats in de tijd gegeven.  

 
De openingswoorden van het beroemde gedicht over de tijd van de prediker klinken vervreemdend in een tijd van thuiswerken. Immers, alles wat een vaste plaats had in de tijd lijkt op losse schroeven te staan. Nu zijn studenten, degenen met een studie met veel contacturen daargelaten, natuurlijk wel wat gewend. Maar nu ook veel verenigingsactiviteiten en bijbaantjes wegvallen, lijkt de week een grote open vlakte. Honderd-acht-en-zestig uren in een week, wat moet je er mee?
 
Het enige wat nog vast staat zijn de online afspraken die je maakt en de livestream van de kerk op zondagochtend. En zelfs daar heb je een keuze, niemand die je mist. Voor de rest lijkt de tijd vloeibaar en ongrijpbaar. De ene dag lijkt soms wel twee keer zo veel tijd te hebben als de dag ervoor. Weken vliegen voorbij, en opeens realiseer je je dat we al bijna twee maanden binnen zitten. Ik heb al weken last van het onbehagelijke gevoel dat ik wat vaste grond onder de voeten mis en ik vraag mij af: zou het komen omdat bijna niets meer een vaste tijd heeft?  
 
De vraag die ik mij stel: is het nu onze taak om de tijd te temmen, of is het juist een tijd waar we ons kunnen oefenen in het loslaten van onze beheersingsdrang van de tijd? De ervaring van te dobberen op open zee spot met onze drang naar controle. Want dat is wat we doen met onze agenda’s en planningen, dat is: met onze beheersing van de tijd.  
 
Zou deze tijd een nieuw licht kunnen werpen wat geloven is? Begint geloof niet met de erkenning dat we het leven, en dus ook de tijd, nou juist niet onder controle hebben? We weten natuurlijk wel dat het leven altijd anders kan lopen dan dat we het plannen, maar nu we massaal in hetzelfde schuitje van de onzekere toekomst zitten, worden we met de neus op de feiten gedrukt. Controle is een illusie. Prediker weet dat ook wel: God heeft alles een goede plaats gegeven, maarja, wat zien wij als mensen van Gods bestuur?
 
Nu is geloven niet hetzelfde als het lijdzaam ondergaan van het leven, je ‘vroom’ toevertrouwend aan Gods zorg. Geloven is een werkwoord. Wie ooit een paar dagen in een klooster heeft gebivakkeerd weet hoe bewust de monniken om gaan met de tijd. Niet om de tijd in de macht te krijgen, maar om de tijd te ordenen, als een tuin waar het onkruid de rest niet mag overwoekeren.  
 
Wil Derkse, die in een aantal prachtige boekjes de Benedictijnse spiritualiteit voor een groter publiek bekend heeft gemaakt, vraagt bijzondere aandacht voor het begin en het einde van de dag: ‘Het maakt wel degelijk uit hoe je de dag begint en hoe je de dag eindigt. Dat kan slordig en rafelig gebeuren, of rustig, waardig en ontspannen. Dat zal de dag en nacht anders kleuren.’   
 
Dat is ook mijn ervaring: door de dag te beginnen met God verandert de tijd in een geschenk, en kunnen we aan het einde van de dag vrede hebben met alles dat anders ging dat dat we wilden. We geven ‘onze’ tijd dan weer terug aan God, en daarmee verliest de tijd haar chaotische karakter.  
 

Arjen Zijderveld

Studentenwerker
Groningen
Mail

Blijf op de hoogte van:

's-Hertogenbosch
Postadres:
Postbus 820
3900 AV Veenendaal

(030) 294 28 00
info@ifes.nl

Snel naar: